Tungelerwallen, verslagen van werkdagen, begin 2019

Tungelerwallen, verslag 12 jan. 2019 'Bie Toos'.

De aangetaste voet van de den. De insecten zitten vooral in het onderste gedeelte. Daarom laten wij vaak een meter stam staan. (klikken!) foto Famke.
We waren met een select ploegje, en misschien zou Paul ook nog komen met de grote zaag. Alle reden dus om aan een gevaarlijk overhangende Grove Den te gaan werken. Deze stond op het kruispunt bij de mierenhoop. Of liever gezegd: hing. Eigenlijk was hij al omgevallen. Hij was dood, en de kevers, de boktorren en de schimmels hadden de voet al  zwaar aangetast. Toen hij omviel was hij blijven hangen op twee takken van een ernaast staande eik. Met een stevige wind of met sneeuw zou hij daar zeker vanaf glijden. En dan maar hopen dat er op dat moment niet een mountainbiker, of wandelaar met hond, of koets met paarden voorbij zou komen. Die hebben wij echt allemaal even moeten tegenhouden, toen we met het werk bezig waren.... Het is soms druk op de Tungelerwallen!
Met de stokzaag hebben we eerst een dikke tak van de eik afgezaagd. Toen hing de dode den nog op een dunnere tak. Toen die de zaag op zich af zag komen, gaf hij zich over.
Opruimen, Henk en Frans. foto Famke (klikken voor vergroting)
De den knalde tegen het zand. Daarna was het opruimen geblazen, en dat is altijd veel werk. De dikke stam maken we nog klein. Ruime kruisingen, met zand en zon, zijn goed voor bijzondere insecten van de Tungelerwallen. En omdat we toch goed bezig waren, hebben we bij de mierenhoop nog wat onderste takken afgezaagd. Als straks de zon weer gaat schijnen, kunnen de mieren dat vast wel waarderen.
 
 
Frans Smit, 16 jan. 2019

Tungelerwallen, verslag 5 jan. 2019 'Bie Toos'.

Het resultaat van de ochtend. foto Frans.
De gehoopte enthousiaste start van het nieuwe jaar 2019 is deze ochtend helemaal waar gemaakt. We waren met zijn vijven (+hond) en iedereen had er zin in. Het was wel nog even zoeken waar we zouden beginnen, want we hebben dit seizoen nog niet ‘Bie Toos’ gewerkt. Een ding was wel duidelijk: we moesten aan de omgevallen bomen. Er liggen er veel. We moeten er iets mee voordat ze gevaarlijk worden, of omdat ze met hun takken en kruin toch wel een groot oppervlak bedekken waar plantjes als hei voorlopig geen kans kunnen krijgen. Het zijn namelijk de grote bomen met de grote kruinen die het begeven hebben. Uiteindelijk zijn we gewoon vooraan begonnen.
Dat werd dus zagen en slepen. En om alles goed op de takkenhoop te kunnen krijgen moest er iemand op klimmen. De takkenhoop begint anders meer op een atol te lijken, dan op een berg. Hij is zo breed geworden, dat met gooien vanaf de zijkanten, de takken echt niet meer in het midden terecht komen. Dus maar goed dat we met zovelen waren: twee mensen zagen, twee slepen en een erbovenop. Toen de omgevallen boom opgeruimd was, zijn we met dezelfde werkverdeling gewoon verder gegaan. Het gevolg was dat na afloop het kreupelhout weer een open bos was geworden. En dan zie je ineens ook weer dat het hier ook vroeger aardig gestoven heeft.... Toen door de wind.
Frans Smit, 9 jan. 2019.